donderdag 20 juli 2017

De Izoard

bottechia, 1925
bartali en coppi, 1949

coppi, 1951
gimondi, 1965
thevenet, 1975

'De Izoard, die's zwaar'

woensdag 19 juli 2017

De kat van ome Willem


Vandaag liet de Franse president z'n gezicht zien in de Tour de France.
Nee, niet die hierboven.
De Tour passeerde 16 juli 1960 de woonplaats van Charles de Gaulle.
Toen die z'n gezicht liet zien stond het peloton er even bij stil.
'Le Général, sssssst ... '

Les temps que sont un changement,
het was de Franse president aujourd'hui, vandaag d'n dag.



Juist.
Zoals vaker blijkt dat U als wielerliefhebber uw klassiekers kent.
Vorig jaar was Macron er ook al bij, alleen was ie toen nog niet Monsieur le Président.

Politiek Mannen weten waar ze graag gezien willen worden.
Bij voorkeur niet op de plek waar ze hun boterham verdienen.
Daar valt geen droog brood te halen, de gemiddelde waterdrager heeft dat wel door.

Giscard d'Estaing haalde zelfs het podium in Parijs.
Met niet de minsten zoals U ziet.


Les Pays Bas bleef niet achter.
Dries van Agt werd er populair mee bij de gewone man.
Wat ie zei, daar konden Henk en Astrid geen kaas van eten maar guttegut, wat was ie gewoon.

foto: cor vos
Gezien worden bij populaire sporters brengt politici brood op de plank.
Stemmen.
En natuurlijk zijn ze blij eens weg te zijn bij al dat gortdroge onderhandelen en besturen.

'Maar die van Agt, die hield toch echt van wielrennen?'


Ja én?

Over naar de orde van die dag, die dag van de oude generaal die z'n gezicht liet zien.


Pierre Beuffeuil kwam alleen aan in Troyes.


Zes jaar later won hij nog eens 'n etappe in de Tour.


Weer alleen aangekomen, de Vleut werd trouwens twiddes.
Orléans?
Oude helden doen het ook altijd goed.


dinsdag 18 juli 2017

José Manuel Fuente

30 september 1945 - 18 juli 1996
El Tarangu








maandag 17 juli 2017

zondag 16 juli 2017

De paden op, op de paden

Toch maar 's efkes bij stil blijven staan.



Lierop Herselseweg


Eroica Franca


De Tour de France van 1967.
De 10e etappe, van Divonne les Bains naar Briancon.
Roger Pingeon rijdt al enkele dagen in het geel en zal dat blijven doen.
Guido Reybroeck rijdt in het groen maar zal dit uiteindelijk aan Jan Janssen moeten laten.
De klimmers komen in hun element, Julio Jiminez heeft de bollen maar die trui bestaat in 1967 nog niet.

Voor Jesus Aranzabal (91), Louis Pfenninger (91) en Fernand Etter (112) is 't efkes tobben,
l'Eroica is nog niet uitgevonden, elke koers is heroisch.
Aranzabal rijdt voor de Esparanza, de 2e Spaanse ploeg, de 'jongeren', zo ook Etter, bij les Bleuets de France. Zwitser Penninger is de oudste van deze drie maar die rijdt dan ook voor de gecombineerde Zwitsers/Luxemburgse ploeg.
In Briancon komen ze keurig binnen,
Tom Simpson daar ook nog, net voor Cees Haast op de 16e plek.

Felice Gimondi wint de etappe voor Julio Jiminez,
zo te zien had hij er zin in, die Felice, die dag.



Als gezegd, Pingeon won dat jaar de Tour maar dat weet 'tout le monde'.


Waar blijft trouwens de Eroica Franca?
Of ligt de ASO dwars?

donderdag 13 juli 2017

Fartelli Speaks

foto: sirotti
Thierry Gouvenou ligt onder vuur.
Wat niet vreemd is als de eerste hit op Google achter je naam ASO is.
Maar zonder gekheid, als de man zegt dat renners hun gedrag moeten aanpassen aan de omstandigheden heeft ie natuurlijk helemaal gelijk.
En Mart Smeets, wat mist Fabio de man, wijst er volkomen terecht op dat een nieuwe generatie sportjournaille niet eens weet dat sprintetappes al tientallen jaren op de huidige manier lopen. Alleen waren er toen nog geen continue TV-uitzendingen van de hele etappe.
2-0 voor de oudjes!
Ojee, da's uit het voetbal.





Strandmadelief?


The Ballad of Tom Simpson

De dag dat de onschuld stierf


A long long time ago
I can still remember how
That cycling used to make me smile


And I knew if I had my chance
That I could make those people dance
And maybe they'd be happy for a while











I can't remember if I cried
When I read about his widowed bride
Something touched me deep inside
The day innocence died


Bye bye
tommy simpson, 30 november 1937 - 13 juli 1967


Met dank aan Don McLean.

woensdag 12 juli 2017

dinsdag 11 juli 2017

Affiche Automoto


Piet Van Heusden

Heusden?
Amsterdam-West, de Orteliusstraat.
Jarenlang naamgever van de Ronde van de Orteliusstraat.


Van Heusden kwam van het Mercatorplein, pareltje van architect Berlage.


Andere koek dan het Vorstermansplein in Asten-Heusden.


Startpunt van plaatselijk horeca- en golftycoon Frans van Eyk,
fietste bij de aspiranten van NWB heel aardig mee. 
De Ronde van Heusden had zijn charme in de jaren zestig maar nogmaals, da's andere koek dan Amsterdam,
de Ronde van de Orteliusstraat.


'Woar gî dî nou ovver?'
Over een van de nog levende iconen van de Nederlandse wielersport.
En zo'n beetje wat daar nog meer bij hoort.
Niet alleen in Brabant en Limburg leefde het fietsen.

Piet van Heusden wordt vandaag 88 jaar.


Als gezegd, hij kwam van het Mercatorplein.
Om de hoek woonde Henk Faanhof. 


Piet begon in 1948 met wedstrijdfietsen,
in 1952 was hij Nederlands én wereldkampioen op de achtervolging.
Nederlands kampioen werd Piet als invaller voor een zieke van Hest, Nico of Klaas, da's niet duidelijk.
In de finale versloeg hij Jan Plantaz, van Eindhoven.

Wereldkampioen werd hij door Mino De Rossi te verslaan, de heersende wereldkampioen en werelduurrecordhouder bij de amateurs.


Het Mercatorplein zag zwart van de mensen.


Een grote bos bloemen werd geschonken door een Italiaanse ijsverkoper,
Mino De Rossi werd beroeps, Piet bleef amateur en werd nog tweemaal Nederlands kampioen.


Van alle markten thuis trouwens, die Piet.

foto: j. noske, anefo
En sinds dit jaar heeft ie z'n eigen prijs, de GP Piet van Heusden,
de Ronde van de Orteliusstraat in ere hersteld.


Een aantal jaar terug had Fabio het genoegen met Piet van Heusden samen te mogen fietsen.
In Haarlem, de Tour d'Historique.
Piet in een prachtige wollen trui met de vlag van Canada.
Aardige man.


88!